Mamy kolejny instrument w polityce mieszkaniowej państwa. Do robiącego ostatnio sporą karierę programu "Rodzina na swoim" dołączyła uchwalona w ubiegłym tygodniu przez Sejm ustawa o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych udzielonych osobom, które utraciły pracę. Zakłada ona, że na pomoc w spłacie kredytu mogą liczyć osoby, które po1 lipca2008 r. straciły pracę lub zaprzestały prowadzenia działalności gospodarczej. Dodatkowym warunkiem uzyskania wsparcia jest zarejestrowanie się w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku, a ponadto posiadanie statusu bezrobotnego w dniu złożenia wniosku o pomoc. Decyzję o pomocy w spłacie kredytu ma wydawać starosta. Projekt przewiduje, że może być ona świadczona maksymalnie przez 12 miesięcy, a wysokość miesięcznej raty kapitałowej i odsetkowej nie może przekroczyć 1200 zł. Zwrot pomocy ma być dokonywany przez kolejnych osiem lat w równych, nieoprocentowanych miesięcznych ratach na rachunek powiatowego urzędu pracy.

W toku dyskusji i głosowań przepadły wszelkie poprawki ograniczające dostępność tej pomocy. Z jednej strony to oczywiście dobra wiadomość. Bowiem na pewien parasol ze strony państwa może liczyć szersza rzesza kredytobiorców z problemami. Z drugiej jednak strony może się okazać, że przyjęte rozwiązanie pozostanie tylko elementem propagandowym.

Najsłabszą stroną przyjętego rozwiązania są bowiem koszty ponoszone prze państwo. Podobnie jak w przypadku kredytów z dopłatami nikt nie jest w stanie oszacować jakie realne koszty pociągnie za sobą ów. Coraz głośniej słychać, że "Rodzina na swoim" może stać się ofiarą coraz większej dziury budżetowej. Obawiam się, że dość szybko podobny los spotkać może także przyjętą w piątek ustawę.

Aleksander Paszyński, Rrzecznik Prasowy DK NOTUS